ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Πήγα και πάλι στο σταθμό
τον ίδιο εκείνο τον παλιό
που είχα καιρό να πάω
Με μια βαλίτσα αναμνήσεις
κι ελπίδα εσύ πως θα γυρίσεις
και θα φωνάξεις σ'αγαπάω

Στην αποβάθρα στάθηκα
με θλίψη μες στα μάτια
κι αποσκευές τα όνειρα
που τα 'κανες κομμάτια 


Το τρένο πήρα εγώ της μοναξιάς
αφού δεν ήρθες στο σταθμό για να με βρεις
συνεπιβάτης μου ο πόνος της καρδιάς
κι εσύ δεν ήρθες ούτε αντίο να μου πεις

Απ'το παράθυρο κοιτώ
μήπως και κάπου εγώ σε δω
πριν το τρένο περάσει τη στροφή
Κι όμως δεν είσαι πουθενά
κι ο πόνος τώρα μου μιλά
με τη δική σου τη φωνή

Το τρένο γύρω αδειανό
αρχίζω και φοβάμαι
τη θλίψη έχει οδηγό
δε ξέρω εγώ που πάμε